Bij de potterie draaien, gieten en vernissen

Toen de diensttijd van Pierre Bigot erop zat en hij doelloos op de haven rondliep, schoot de directeur van De Driehoek hem aan. ’Wil je weer bij ons komen werken?’, vroeg hij. ,,Dat vond ik wel een eer.”
Foto: Studio Kastermans/Danielle van Coevorden

Toen de diensttijd van Pierre Bigot erop zat en hij doelloos op de haven rondliep, schoot de directeur van De Driehoek hem aan. ’Wil je weer bij ons komen werken?’, vroeg hij. ,,Dat vond ik wel een eer.” Foto: Studio Kastermans/Danielle van Coevorden

De aardewerkfabriek aan de Havenstraat in Huizen. 
Foto: archief Huizer Museum

De aardewerkfabriek aan de Havenstraat in Huizen. Foto: archief Huizer Museum

1 / 2
Simone Stevens
Huizen

Een van de toonaangevende werkgevers in Huizen was Potterie De Driehoek, een fabriek opgericht voor de verkoop van de geglazuurde producten die ontworpen en geproduceerd worden door Fokke Hamming bij de aardewerkfabriek Haho. Pierre Bigot (81) werkte er veertig jaar. ,,Het is heel mooi om alle machines te zien draaien.”

Bigot, sinds zijn tweede Huizer, was niet echt gek op school. ,,Ik voetbalde liever! Zodra het kon, voetbalde ik iedere zaterdag bij de Zuidvogels.”

Op zijn veertiende verliet hij de lagere school en ging hij werken, te beginnen bij zijn vader in tapijtfabriek Trio; pijpjes wol spoelen. ,,Het geld dat ik verdiende, dat was niet zo veel hoor, moest ik afdragen aan mijn moeder. Dat vond ik zelf ook normaal.” Alle centen waren welkom in het gezin met vier kinderen, moeder Bigot hield er zelf een werkhuisje op na om de huishoudpot te spekken.

Zijn eerste baan vond Bigot bij een weverij in Laren. Maar toen hij een jaar of vijftien was, kwam hij terecht bij de potterie. ,,Jongens die ik kende werkten er. Dus ik ben over de haven gefietst en heb gevraagd of ze ook werk voor mij hadden. Ik begon met stom werk hoor”, lacht hij. ,,Oortjes krabben voor op de kopjes. Vier oortjes werden gegoten in een gipsmal. Als die uit de mal kwamen, moest ik ze eruit halen en recht afsnijden.”

De militaire dienstplicht onderbrak zijn werk bij de potterie. Maar toen zijn diensttijd erop zat en hij doelloos op de haven rondliep, schoot de directeur van De Driehoek hem aan. ’Wil je weer bij ons komen werken?’, vroeg hij. ,,Dat vond ik wel een eer.”

Bigot volgde een cursus aardewerk en werkte in de decennia die volgden op alle plekken in de fabriek. ,,Ik begon op de kopjesafdeling. Kopjes draaien, dat was heksenwerk hoor. Om de klei soepeler te maken, moesten we de klei eerst persen met olie. Stinken dat dat deed! Het werd een wedstrijdje, wie de meeste kopjes op een dag kon draaien. ’s Avonds was je bekaf.”

Ook het geluid was op sommige afdelingen intens aanwezig. ,,Op de droogkasten zaten zware motoren, als je daar had gewerkt zat je ’s avonds met suizende oren op de bank.” Om over de hitte op sommige plekken nog maar te zwijgen. ,,De klokoven werd gestookt op turf. Wie daar ’s ochtends in moest om het afgebakken aardewerk eruit te halen, kreeg een dikke zak over zijn kop heen om te voorkomen dat zijn haren weg schroeiden.”

,,In de gieterij goot ik met een grote slang klei in een vorm. Op een andere afdeling heb ik borden gedraaid. Ook heb ik gewerkt als ovenist, de potjes in de oven doen en er op tijd weer uithalen. Eerst deden we dat in die klokoven, later in een tunneloven met zes lagen. Dit was de enige afdeling waar we in ploegendiensten werkten, want de potten moesten er op tijd uit en de oven mocht niet te heet worden en niet te veel afkoelen.”

Iedere vrijdag kreeg Bigot uitbetaald in een loonzakje van papier. ,,Dat ging allemaal naar moeder, ik kreeg zakgeld van haar terug.”

Toen hij 22 was ontmoette hij Jannie, in de bus van Hilversum naar Huizen. Toen het stel 24 jaar oud was gaven ze elkaar het jawoord.

Op een dag werd hem gevraagd hoofd inkoop te worden, een enorme stap vooruit. Bigot werd verantwoordelijk voor de inrichting van het magazijn, zorgde dat de orders op tijd klaar waren en maakte pakbonnen op. Toen hij eind dertig was, kreeg hij de kans bedrijfsleider te worden.

,,Wat moet ik nou doen?”, vroeg hij zijn vrouw. Want vanuit die positie moest hij de jongens met wie hij voetbalde en altijd had samengewerkt ineens vragen dingen voor hem te doen. De baas spelen over de jongens met wie hij altijd als gelijke had gewerkt leek hem toch wat lastig. ,,Als je maar gewoon blijft doen, komt het best goed”, was haar wijze raad. En inderdaad, het ging goed. Bigot volgde een opleiding om zijn nieuwe vak goed uit te kunnen voeren en ging van start. ,,Ik was niet zo’n baas van: ik ben de baas dus bek houden jij. Je moet er niet boven gaan staan, ik vroeg ze nog regelmatig om advies.” Toch moest hij wel eens ingrijpen als er werd gesjoemeld met de prikklok. ,,Je moet elkaar wel kunnen vertrouwen.”

Toen in 1987 de fabriek werd verkocht aan Aardewerkfabriek R. Bos in Lelystad en in 1988 ook de activiteiten werden verplaatst naar Flevoland, raakte Bigot zijn baan als bedrijfsleider kwijt en verloor Huizen een bijzondere fabriek. Dagelijks reed een bus met medewerkers van Huizen naar Lelystad. Ook Bigot zat erin, hij deed weer het fabriekswerk van weleer. Met weinig plezier ging hij nog naar zijn werk. Toen op een dag kennissen van hem zeiden: ,,Kom bij ons werken”, was de keus dan ook snel gemaakt. Op 57-jarige leeftijd werd hij in- en verkoper bij Klein, een groothandel in vleeswaren. Daar werkte hij tot zijn pensioen.

Aan De Driehoek koestert hij louter mooie herinneringen. ,,Het was een mooi fabriekje. Het was gezellig met de jongens. Ik ben gewoon opgegroeid in het bedrijf. Het was een soort familie, allemaal gingen we amicaal met elkaar om. Als alles werkt en de machines draaien is dat mooi om te zien hoor.”

Intussen zit hij al weer flink wat jaren thuis en geniet hij samen met zijn vrouw van zijn pensioen. Enkele voorwerpen van aardewerk herinneren aan de tijd bij de potterie. Nog dagelijks is Bigot te vinden op het voetbalveld. Niet om te voetballen, maar om het archief bij te houden. En bovenal voor de gezelligheid.

Paspoort

Naam:Pierre Bigot

Was: Werknemer bij potterie De Driehoek

Leeeftijd: 81

Woont in: Huizen

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.