Politica in de dop naar Den Haag

Stevie Bos tijdens haar Toespraak

Stevie Bos tijdens haar Toespraak© Foto Stevie Bos

Valentijn Bartels
Hilversum

Pas zeventien jaar oud en nu al in de Eerste en Tweede Kamer op de bres voor slachtoffers van seksueel misbruik.

Dat is het verhaal van Stevie Bos uit Nederhorst den Berg sinds ze maandag de beste alternatieve troonrede schreef en presenteerde. De 17-jarige won de zogeheten ’Pimp de Troonrede’, die voor de derde keer werd georganiseerd door ProDemos. In de jury zaten onder andere Frans Weisglas (oud-voorzitter van de Tweede Kamer), Walter Freeman van het Nederlands Debat Instituut en Jo-Annes de Bat (gedeputeerde van de provincie Zeeland). Niet alleen won Stevie de jury voor zich, ook de publieksprijs werd met een verpletterende meerderheid in de wacht gesleept. Uit vijftig inzendingen werd haar verhaal gekozen. Twee andere finalisten hadden maandag het nakijken.

Woensdag zit de Bergse scholier weer keurig in de schoolbanken van het Roland Holst College in Hilversum voor ’gewoon’ weer een schooldag. Toch is haar prestatie ook hier niet onopgemerkt gebleven. „Natuurlijk weet ik het, ik heb ook gewoon Facebook”, lacht een conciërge van de school. Stevie luistert er zelfverzekerd en nuchter naar. Ze lijkt niet van slag te zijn door het succes.

Op de valreep

„Al was ik maandag wel nerveus hoor”, vertelt de scholiere eerlijk. Het had weinig gescheeld of ze had niet eens deelgenomen aan de wedstrijd. „Ik hoorde pas vlak voor de sluiting van de alternatieve troonrede van het bestaan, toen heb ik in twee uur tijd mijn verhaal geschreven.” Een vriendin van de Bergse won twee jaar geleden, waardoor ze werd aangemoedigd. „Over dat verhaal zijn toen zelfs Kamervragen gesteld.” Stevie heeft sowieso een sterke politieke interesse nadat ze met haar klas de Tweede Kamer bezocht. „Soms zeggen mensen dat ik artistiek ben, maar ik wil liever iets in de politiek doen.” Zo hoopt ze ooit lid van de Tweede Kamer te worden.

Maandag nam ze een voorproefje. „Er zaten 140 mensen in de zaal. Toen ik begon was ik zenuwachtig, maar daarna ging het goed.” De 17-jarige mocht ’gelukkig’ als derde spreken. „Daardoor kon ik de kritiek van de juryleden goed zelf gebruiken.”

Al stond ze nog even voor een verrassing. „Eén van de finalisten was een volwassen man die bloedfanatiek was, gelukkig pakte het toch allemaal goed uit voor mij.” Stevie moest ook nog een vraag uit het publiek beantwoorden. „Ik reageerde erg fel omdat ik nog goed in mijn verhaal zat. Het antwoord was blijkbaar wel duidelijk.”

Taboe

Uiteraard willen lezers van haar verhaal (zie kader) weten waarom een scholiere over zo’n heftig onderwerp spreekt en schrijft. Gelukkig gaat het niet over eigen ervaring. „Maar ik heb wel vriendinnen bij wie misbruik nooit is herkend. Zij werden niet serieus genomen.”

En dat maakt een dergelijk onderwerp opeens tastbaar. „Bovendien rust er nog een enorm taboe op seksueel misbruik.” Het steekt de scholier dat er in sommige gevallen te lage straffen worden uitgedeeld.

Zij krijgt spoedig de kans haar boodschap verder te verspreiden. „Begin november mag ik in de Eerste en Tweede Kamer mijn verhaal vertellen. Dan hoop ik ook dat er Kamervragen worden gesteld naar aanleiding van mijn betoog.”

Toespraak Stevie Bos:

Eén op de vijf vrouwen in Nederland tussen de 12 en 25 is seksueel misbruikt.

Ook M. is een van deze vrouwen. M. is van haar elfde tot en met haar dertiende aangerand door haar stiefvader. Toen dit naar buiten kwam, geloofde haar moeder haar niet. Haar tante heeft aangifte gedaan, maar door het verhaal van haar moeder is deze zaak geseponeerd.

Op haar achttiende heeft haar stiefvader haar seksueel misbruikt. Hier is wederom een melding van gemaakt, maar zij kreeg de mededeling dat zij geen aangifte kon doen en ze hebben het daarbij gelaten.

Artikel 242 van het Wetboek van Strafrecht zou zowel vrouwen als mannen moeten beschermen tegen het gedwongen ondergaan van seksuele handelingen.

Waarom zijn er dan nog steeds zo veel mensen zoals M. die niet geholpen of serieus genomen worden als slachtoffer? Wat geeft politieagenten het recht om te besluiten of mensen wel of niet seksueel misbruikt zijn?

Dit is een probleem waarbij de overheid in zou moeten grijpen. Bijvoorbeeld door het budget te verhogen van de opleidingen in het politiekorps, en daarin meer aandacht te schenken aan seksueel misbruik. De politieagenten leren dan beter met dit onderwerp om te gaan en het probleem wordt serieuzer aangepakt.

Een andere mogelijke oplossing kan zijn om een speciaal politiebureau op te zetten met mensen die in dit probleem gespecialiseerd zijn. Zo kunnen meldingen beter onderzocht worden en krijgt het slachtoffer een betere bejegening.

Op dit bureau kunnen bijvoorbeeld ook psychiaters ingezet worden, zodat slachtoffers gehoord en begrepen worden en zich veiliger voelen.

Ook ik, een meisje van zeventien jaar, voel me onveilig als ik alleen ben, omdat ik weet dat er mensen zijn die sterker zijn dan ik en daar misbruik van zullen maken.

En jammer genoeg ben ik niet de enige die dit zo ervaart. Er zijn duizenden andere mensen die deze angst voelen. Het is al erg genoeg dat wij deze angst kennen.

Laten we deze angst dan niet groter maken door de slachtoffers niet te helpen. Zij verdienen gerechtigheid voor wat hen is overkomen.

Meer nieuws uit GE

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.