Gitaar populair onder ’Gooise’ vluchtelingen


De instrumenten van de tafeltennisclub.

De instrumenten van de tafeltennisclub. © foto Robin Bourguignon


Nola Caffey leert Qasem Ebrahim de kneepjes van de klassieke gitaar.

Nola Caffey leert Qasem Ebrahim de kneepjes van de klassieke gitaar. © studio kastermans/leon dakkus

1 / 2
Robin Bourguignonredactie@gooieneemlander.nl
Laren

Bij de ingang van het vroegere azc Crailo, in het hartje van het Gooi, staan drie heren met Noord-Afrikaans uiterlijk te roken. „Goedemiddag”, zegt een van hen met een dik buitenlands accent. Met een speelse vinger wijst de man naar de gitaartas in Caffey’s hand. Dan speelt hij luid neuriënd een potje luchtgitaar, wat leidt tot grote hilariteit onder de andere mannen.

De sfeer in de vroegere legerbarak op Crailo is gemoedelijk. Kinderen op slippers rennen door de gang, vrouwen met en zonder hoofddoek kletsen wat aan een tafel. Wanneer we aankomen bij de muziekruimte, een grote ongebruikte keuken, komt een jongeman met een gitaar in de hand zich voorstellen. Qasem Ebrahim (24), twee maanden in Nederland en tien maanden onderweg, vertelt in redelijk Engels dat hij op gitaarles zat toen hij nog in Syrië woonde. „Ik speelde klassiek gitaar. Maar ik heb mijn instrument verkocht om de reis naar Europa te betalen. Ik heb het spelen erg gemist. Sinds ik deze gitaar kreeg, oefen ik zeker twee uur per dag.”

De gitaar waar Ebrahim op speelt, was 38 jaar in het bezit van Nola Caffey. „Hij is aan mij gegeven toen ik in 1977 als cellist bij een orkest in Mexico speelde. Het is mijn eerste gitaar en ik heb hem overal mee naartoe genomen.” In ’79 speelde Caffey in Duitsland in het Göttinger Symphonie Orchester. „Ik ontwikkelde een vriendschap met een man die ontzettend mooi gitaar kon spelen. Hij speelde ’Romance’ van Fernando Sor (filmmuziek Jeux Interdits uit 1952, red.). Ik vond het betoverend mooi en hij leerde me hoe ik het moest spelen. Het is een dierbare herinnering.”

Een paar weken terug gaf ze het instrument aan Ebrahim. En nu leert hij datzelfde stuk op dezelfde gitaar. „Toen ik het voor Qasem speelde, wilde hij het meteen leren. Dat vond ik zo leuk en onverwacht. Het doet mijn hart goed om te horen hoe hij bezig is. Hij speelt al ontzettend mooi.”

Ondertussen is het drukker geworden in de keuken. Een aantal Syrische jonge mannen heeft zich om Musiceyes-vrijwilliger Mark den Uyl verzameld. Het is de vierde week dat de negentienjarige Huizer les geeft op het azc. „Ook al is er soms een taalbarrière, toch voel ik een klik met deze jongens. Op het moment dat we allemaal een instrument vast hebben, vergeet ik even dat zij naar Nederland zijn gekomen als vluchteling. We zijn dan allemaal gewoon weer mensen”, zegt Den Uyl.

„Kan je mij ’Nothing else matters’ van Metallica leren spelen?”, vraagt een jongen aan de Huizer gitaarleraar. Dat kan. Er worden ook andere muzieksoorten geprobeerd: blues, Spaanse muziek en zelfs het liedje ’Michel’ van Anouk wordt door een jongen gespeeld. Wanneer Den Uyl een Arabisch riedeltje ten gehore brengt, is het even feest. De jongens klappen in hun handen en een van hen begint zelfs te dansen. Natuurlijk willen ze het allemaal naspelen. Op het eind van de les wordt de groep verteld dat ze de gitaren waar ze op spelen mogen houden. „Dankjewel”, zegt eentje. Ook ’shukran’ en ’thank you’ worden gebruikt om dankbaarheid uit te drukken. Nieuwsgierig inspecteren ze elkaars instrument om te onderzoeken wie de mooiste gitaar heeft. „Tot volgende week”, roept Den Uyl terwijl hij de keuken verlaat.

Volgens Caffey is het voor de integratie van de vluchtelingen belangrijk dat er activiteiten zijn op het azc. „Je wilt geen geïsoleerde groep in het hartje van de samenleving die niets te doen heeft, want dan gaat het fout. Door ze muziek te laten spelen, kunnen ze misschien aansluiting vinden in de maatschappij. Daar doen we het voor.”

Inzamelactie

Ondertussen zijn er vijf gitaren, een viool, twee keyboards en een blokfluit verdeeld onder de muzikale vluchtelingen. En de groep die mee wil doen aan de lessen wordt steeds groter. Daarom is Project Musiceyes op zoek naar muzikanten die les willen geven op het azc. Ook instrumenten zijn welkom, en niet alleen gitaren en keyboards. Er wordt bijvoorbeeld specifiek gezocht naar een accordeon.

Volgens Caffey zouden ukeleles (kleine Hawaiiaanse gitaartjes) en trommels goed werken voor een kinderklasje. „Het zijn instrumenten waar je zonder al te veel inspanning al leuk muziek mee kan maken.” Ook deed Caffey een oproep aan de ouderengroep van haar tafeltennisclub TTV Hilversum aan de Vaartweg, met de vraag of zij thuis nog instrumenten hadden. Zo doneerde Hilversummer Frans Burgers (73) een gitaar. Burgers: „Ik heb hem drie jaar geleden gekocht met een cursus erbij. Het is er alleen nooit van gekomen. Ik geef hem graag weg. Want de kunst van het leven is dat je elke dag iets te doen hebt, en muziek maken kan zo houvast geven in een moeilijke periode.”

Op dit moment is er overleg tussen Project Musiceyes en het Muziekcentrum van de Omroep in Hilversum om te kijken of er samengewerkt kan worden.

Project Musiceyes is op zoek naar instrumenten, én muzikanten die op willen treden of les willen geven op Azc Crailo. Aanmelden via musiceyes@xs4all.nl.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.