Tot zijn middel verlamde Bas Parinussa voltooit triatlon

Bas Parinussa (links) met zijn broer Robert.

Bas Parinussa (links) met zijn broer Robert.

Robert Berkeley
Weesp

Als je de ene dag sportman in hart en nieren bent, en binnen een paar seconden is dat allemaal verleden tijd, dan krijg je wel even wat te verstouwen. Bas Parinussa overkwam het. Een zwaar motorongeluk in Weesp in 2008 maakte van een kerngezonde jongen in één klap een invalide.

Zijn totale onderlichaam is door een dwarslaesie verlamd geraakt. Parinussa, die op 20 september 34 jaar wordt, had na afgeronde studies aan het Cios en de academie voor lichamelijke opvoeding een heel leven vol sport voor zich. Een dwarslaesie maakt normaal gesproken een einde aan zo’n verhaal en aan de passie. Maar zondag verscheen Parinussa ineens aan de start bij de kwarttriatlon in zijn woonplaats Weesp. ’Hoe is dit mogelijk?’, mompelden de toeschouwers, die deze man al kenden, met zijn wheeler.

,,Dat ik daar aan de start stond is het gevolg van een ontmoeting met een vrouw op een feestje. Zij had goud gewonnen op de Paralympische Spelen van 2012 in Londen. Ze had het een en ander gehoord over mij en zei: ’waarom ga ja niet eens nadenken om een triatlon te doen’. Nou, het is niet bij nadenken gebleven’’, zegt Parinussa, die sportleraar is in Amsterdam op een school met ’valide’ leerlingen.

Met zijn motor knalde hij in 2008 op een tegemoetkomende auto. Zijn ’vlucht door de lucht’ staat hem nog helder voor de geest. ,,Ik wist meteen dat het foute boel was. Ik heb alles heel bewust meegemaakt. Het was nog m’n eigen schuld ook. Ik kijk altijd goed uit, maar reed ineens op de verkeerde weghelft.’’

Vanuit zijn kamer in het AMC keek Bas Parinussa uit op de nabijgelegen golfbanen. ,,Ook een sport die ik graag deed. Na vijf dagen wist ik al dat mijn leven volledig anders zou worden. Ik heb even in de put gezeten en gedacht: hoe nu in vredesnaam verder? Ik nam me al snel voor dat ik wilde blijven sporten, dan maar in een rolstoel. Na drie weken ging ik revalideren in Utrecht. Piekeren had geen zin, ik moest verder. Na twee maanden was ik al aan het rolstoelgolfen en -tennissen. Sporten was wel opeens heel anders. In het begin vond ik er eigenlijk op deze manier helemaal niets aan.’’

Bas Parinussa vergeleek zichzelf steeds met de sporter die hij voor het ongeluk was geweest. ,,Waterpolo, tennis, jiu jitsu, voetbal. Onder trainer Karel Bonsink haalde ik bij FC Hilversum in de hoofdklasse nét niet het eerste elftal. Ik vertrok daarna weer naar FC Weesp, nadat ik ook al bij SDO had gevoetbald.’’

Hij voetbalde graag. ,,Maar ik wilde altijd winnen en dat botst soms in een teamsport. Die winnaarsmentaliteit heeft me nu wél tot hier gebracht. Ik moet nog zo lang leven: alleen maar treuren en piekeren is verloren tijd, dacht ik. Het is me overkomen, wat heb ik eraan om m’n leven te verzieken door altijd chagrijnig of negatief te zijn? Ik richt me op wat wél kan.’’

Parinussa rijdt nu elke dag met een aangepaste auto naar school om sportlessen te geven. Regelmatig overbrugt hij de afstand tussen huis en werk met zijn handbike. ,,Zo train ik m’n lichaam ook nog’’, zegt hij lachend, een paar dagen nadat hij in Weesp iedereen verbaasde door als invalide mee te doen aan de kwarttriatlon. Zijn broer(tje) Robert finishte op het podium (derde), maar Bas Parinussa oogstte de meeste bewondering.

,,Ik ging vaak kijken als Robert aan het trainen was. Op een gegeven moment dacht ik: ik doe óók mee! Ik heb keihard getraind en zelfs mijn vakantie ervoor opgeofferd. Het ging niet gemakkelijk, vooral twee uur met je handen fietsen en daarna nog rolstoelen in m’n wheeler. Maar volgend jaar doe ik weer mee en zorg ik dat ik sneller ben.’’

Als hij denkt aan de Paralympische Spelen van 2016, waar de triatlon voor het eerst in het programma is opgenomen, slaat zijn stem bijna over. ,,Het zou geweldig zijn om daar aan mee te doen. Maar er komt heel veel bij kijken: zo moet er een lichtere handfiets komen en zal ik extra moeten trainen. Dat is bijna onmogelijk omdat ik fulltime werk. Ja, als er ineens een sponsor zou komen, dan hoef ik me niet te bedenken. Dan ben ik erbij.’’

Meer nieuws uit Sport Regionaal