Terug uit Rio: ’Hectisch, maar moeite waard’

Djoke van Marum: „Ik doe in ieder geval nog mee tot en met het WK in 2018, want dat wordt in Nederland gehouden.’’
© ARCHIEFFOTO STUDIO KASTERMANS
Huizen

Eigenlijk was het plan om een paar weken in huis te herinrichten, nadat er flink geklust was. Maar omdat de Russische sporters niet werden toegelaten op de Paralympische Spelen, mocht het Nederlandse zitvolleybalteam opeens meedoen. Dus reisde Djoke van Marum totaal onverwacht af naar Rio de Janeiro voor haar vierde Paralympics.

Voor de 57-jarige Huizense werd het een mooie sportzomer. De uiteindelijke zesde plek van Oranje was teleurstellend, maar de herinneringen aan het prachtige evenement zijn blijvend.

„De sfeer tijdens de wedstrijden was zo ongelooflijk mooi”, vertelt Van Marum met een twinkeling in haar ogen. „Al die Brazilianen stonden te swingen en te juichen op de tribune. Dat zorgde voor een fantastisch sfeertje. Dit was een enorm mooie ervaring.”

„Dat we zesde werden viel me tegen. Het hing ook echt om een paar punten. In onze eerste wedstrijd tegen Oekraïne kregen we in de vierde set vier wedstrijdpunten. Die hebben we niet verzilverd en we verloren uiteindelijk met 3-2. Hadden we die pot gewonnen, dan waren we gewoon naar de halve finale gegaan. Nu restte ons de strijd om de vijfde plaats tegen Iran. De laatste keer dat we tegen ze speelden was twaalf jaar geleden en toen waren ze geen partij voor ons. Nu hadden we twee sets lang geen antwoord op hun services en aanval. Daarna kwamen we terug tot 2-2 en verloren we in de vijfde set met 15-13. Heel zuur, al hebben we wel laten zien dat we op dit toernooi thuishoorden.”

Vijf keer

De weg naar de Paralympics zal de middenaanvalster, die competitie speelt bij Taurus uit Houten, nooit meer vergeten. „Op het EK in Slovenië werden we vierde doordat we telkens nipt na vijf sets verloren, dus geen kwalificatie. Daarna kregen we nog een kans op een kwalificatietoernooi in China. We haalden de finale, maar werden daarin verslagen door Rusland. Zij gingen wel naar de Spelen en wij niet.”

„Vanaf dat moment zijn we ons gaan richten op het EK 2017. We gingen trainen op een ander spelsysteem. Vlak voordat de Paralympics begonnen gingen we nog even naar Canada. Daar zochten ze nog een sterke tegenstander die níet aanwezig zou zijn in Rio. We hebben vijf keer tegen ze geoefend.”

In beroep

Het laatste duel moest bij 2-2 worden afgebroken, omdat het team de bus naar het vliegveld moesten halen. „Terwijl we in de kleedkamer zaten, kregen we opeens te horen dat het International Paralympic Comité had besloten dat Rusland uitgesloten werd van de Spelen. Dus mochten wij waarschijnlijk hun plek innemen.”

„Terug in Nederland moesten we alles gaan regelen voor Rio. Vakanties moesten omgezet worden, er moest vrij geregeld worden op het werk, we moesten griepprikken halen, wedstrijdshirts laten drukken en ga maar door. Het lastige was dat Rusland in beroep was gegaan en we dus nog steeds geen zekerheid hadden. Die kregen we pas anderhalve week voor vertrek. Heel hectisch allemaal, maar ook achteraf gezien zeker de moeite waard.”

Voor Van Marum waren het haar vierde Spelen, in 2004 was ze er al voor het eerst bij. Zij lijdt sinds haar 26ste aan CRPS (Complex Regionaal Pijn Syndroom) in haar rechterbeen en linkerarm. Of er nog een vijfde keer in zit betwijfelt ze.

„Ik doe in ieder geval nog mee tot en met het WK in 2018, want dat wordt in Nederland gehouden. Wat ik daarna ga doen weet ik nog niet, er zijn namelijk nog zoveel andere leuke sporten om te doen. Afgelopen zaterdag deed ik nog mee aan de Paratriatlon in Zwolle. Ik moet het dus even aankijken. Ik blijf in ieder geval wel fanatiek sporten.”

Meer nieuws uit Sport Regionaal