De borrel

Kelly van Hal
Naarden

Met zo’n blik waarmee je recht in je hart geraakt wordt staat ze voor me. De blik van Het Grote Leed. De combinatie van vuur, teleurstelling en verdriet. Haar hele lichaam doet mee

Met haar armpjes in haar zij, haar rechtervoet driftig tikkend op het parket en haar kin in de lucht, staat ze overduidelijk in de ’ik ben verbolgen’ houding. Haar stem klinkt een octaaf hoger dan normaal met, en dat doet het hem, een snik. De snik waardoor ik pestkoppen door elkaar wil rammelen en vriendjes wil dwingen om met haar te spelen. De snik die haar ijsjes bezorgt en ritjes in de draaimolen. De snik waardoor ze nu haar oranje bloemenjurk draagt in combinatie een paarse streepjes maillot en haar roze laarzen. Het weerstaan van de snik vergt namelijk een uiterste krachtinspanning.

Deze keer is de snik van een andere aard. Het is een klacht aan ons. Haar ouders. Je kent het wel, een klacht omdat je te laat was op het schoolplein, een appel in haar tas stopte in plaats van een banaan, of net te laat kwam voor haar dansuitvoering. ’’Mama, ’snik’ waarom vertellen de andere kindjes in mijn klas iedere maandag in de kring verhalen over de borrels waar ze geweest zijn? En waarom kan ik dat NOOIT?” Met het accent op nooit. Helemaal nooit. Echt iedereen borrelt al, waarom ik niet?

Tja, daar sta je dan. Het is niet zo dat wij sociaal arm door het leven gaan en ook niet dat we alcohol of mensen die graag alcohol nuttigen uit de weg gaan. Maar het gaat om de benaming. Borrelen is een term voor grote mensen, althans zo had ik hem altijd geïnterpreteerd. Het klinkt zo gek als een kind van zes zegt: ’Ik moet weg, we gaan zo borrelen.’ Dat zet je toch een beetje op het verkeerde been. Bij navraag zeggen de keurige Gooise kindjes altijd braaf dat grote mensen wijn drinken en zij nootjes, toastjes, chips en limonade krijgen. Maar toch.

Terug naar ons snikkende meisje. ’’Lieverd, dat wat wij ’gezellig afspreken met mensen’ noemen heet hier in de buurt borrelen. Papa en mama zijn import en hebben nog niet alle benamingen uit de buurt overgenomen. En dat zijn we eigenlijk ook niet van plan. We willen graag dichtbij onszelf blijven. Het is net als de naam van onze gezinswagen. Hier in Naarden zeggen ze ’oto’ tegen wat in het dorp van oma een auto heet. Een ander woord voor hetzelfde.” Haar gezicht verandert van verbolgen in nadenkend. ’’Dus wij borrelen ook. Gelukkig. Joepie! Gaan wij vanavond borrelen?”

Joyce van der Meijden

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.