Nog één keer de etalage versieren

Inmiddels voelt de winkel leeg, ondanks alle spullen die nog in kasten liggen.

Jan van den Heuvel: „Aan uitverkoop doe ik niet, want ik ben altijd goedkoop geweest.”© foto’s studio kastermans/leon dakkus

1 / 2
Daniël Schinkel
Naarden

Na 25 jaar sluit Jan van den Heuvel op 29 oktober de deur. Met een paar mooie woorden, geschreven op een ander briefje in de etalage, neemt hij afscheid.

’De meeste dank gaat uit naar mijn overleden echtgenote, de winkel was van haar, en het waren grandioze jaren.’ Nog één keer versiert hij de etalage van zijn antiek- en curiosawinkel aan de Marktstraat. Een raadspel achter zijn raam onthult de volgende bestemming van het winkelpand.

Van den Heuvel vermoedt dat mensen die de oorlog bewust hebben meegemaakt, überhaupt meer bewaren. Zo spaarde hij als kleine jongen tijdens de oorlog al kurken en touwtjes. Maar het echte verzamelen begon voor hem met zijn liefde voor Sint Nicolaas.

De antiek- en curiosawinkel aan de Marktstraat.

Samen met zijn vrouw Riet deelde hij een passie voor verzamelen, die gek was op het hele assortiment van Rie Cramer, en ook dat van Anton Pieck. Tekeningen, houtsneden, schilderijen, maar ook litho’s en boekillustraties. Met de koop van Marktstraat nummer vier kon zij van haar passie haar beroep maken door een winkel te beginnen. Met enige angst iets omver te stoten, bewoog men zich jarenlang door het zaakje voort. Elke vierkante centimeter werd benut. Van kunstwerken tot accordeons, en van ansichtkaarten tot antieke fotocamera’s. Inmiddels voelt de winkel leeg, ondanks alle spullen die nog in de vitrines en kasten liggen. Het meeste bevindt zich in dozen op de bovenliggende etages, klaar om vervoerd te worden.

Een gigantisch achttiende-eeuws jachtgeweer trekt de aandacht terwijl Van den Heuvel, nu 84 jaar oud, vertelt. „Aan uitverkoop doe ik niet, want ik ben altijd goedkoop geweest. Een groot deel van de boeken gaat naar een goed doel, de rest naar een opslag, of mee naar huis.” Hij gaat zitten op een ingedeukte prullenbak. „Dit is mijn vaste plek de afgelopen weken. Kijk maar, mijn vorm zit er al in”, grapt hij.

In de afgelopen jaren is er een hoop veranderd in de antiekwereld, vindt Van den Heuvel.

„Tot tien jaar terug kwam er nog wel eens iemand voor rijden met een kofferbak vol spullen. Dan mocht ik even rondsnuffelen. Af en toe zat er dan een witte raaf tussen, iets bijzonders. Dan was het zoeken naar de waarde, en deed ik een bod, om en nabij een derde van de geschatte verkoopprijs. Maar die gang van zaken is met de komst van kringloopwinkels helemaal verdwenen.” Sommige objecten in de winkel zijn niet te koop. De liefde voor accordeons zit namelijk net zo diep als die voor Sint Nicolaas. Zo worden de goede nooit verkocht, daar wordt elke dag op gespeeld.

„Als kind hoorde ik op zomeravonden een man op straat accordeon spelen, dat was Bertus Bor die een paar huizen verderop woonde. Mijn moeder was Amsterdamse, en net als ik, gek op dat instrument. In 1944 kreeg ik een accordeonnetje van mijn ouders en ging ik op les bij Bertus. Na wat oefenen, begon ook ik op straat te spelen om wat bij te verdienen. Ik kan me nog goed herinneren dat de mensen net na de oorlog op straat dansten en zongen op de muziek die ik maakte. Dat was de euforie van de bevrijding. Dat hield op, helaas”, vertelt Van den Heuvel teleurgesteld.

Muziek

Die accordeon is deels de reden voor het sluiten van de winkel. Het verlangen om vaker muziek te maken is erg groot.

„Een vriend van mij speelt ook accordeon. Ik wil vaker met hem afspreken om deze gedeelde passie te beoefenen. Toch zal het ook even wennen zijn zodra de winkel dicht is, vooral het sociale contact met de buren en klanten ga ik missen. Maar ja, ik zeg tegen iedereen, beter een jaar te vroeg gestopt, dan een dag te laat.”

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.