Donald Drost wil geen robots in het veld zien

Donald Drost omringd door jonge Laren-speelsters op de training.

Donald Drost omringd door jonge Laren-speelsters op de training.© FOTO STUDIO KASTERMANS

Bert-Jan van Oel
Laren

Donald Drost (55) was de verrassende keuze van Laren toen Ageeth Boomgaardt, de coach van het damesteam, vertrok naar België. De oud-international leek een beetje verdwenen uit het hockeylandschap, maar dat blijkt slechts schijn. Samen met zijn assistent Diederik van Weel gaat hij gedreven met de Larense dames aan de slag. „Ik doe het voor m’n lol.”

Voor Drost is Laren een hervatting van zijn tophockeycarrière. Hij was een gevaarlijke spits in het succesteam dat Kampong had in de jaren tachtig, maar stopte al op 25-jarige leeftijd, nadat hij net zijn eerste WK had gespeeld. Daarna won hij als coach twee Europese bekers met de dames van Rotterdam, eentje met de heren van Amsterdam en twee landstitels plus een Europacup met de damesploeg van Amsterdam. Het was in de jaren negentig en aan het begin van het nieuwe millennium. Als hoofdcoach kwam hij daarna niet meer in beeld, voornamelijk omdat zijn maatschappelijke loopbaan een vlucht nam, hetgeen uiteindelijk heeft geresulteerd in zijn eigen consultancybureau Platypus.

„Ik ben nooit echt weg geweest uit het hockey”, zegt hij. „Vanwege tijdgebrek kon ik geen hoofdcoach meer zijn, maar ik heb bij tal van clubs, zoals Laren, Rotterdam en Amsterdam één of twee keer per week trainingen gegeven. Wat dat betreft sta ik heus nog wel met twee benen in de huidige hockeywereld. Ik heb wedstrijden gezien, ken de teams, de spelers en de ontwikkelingen. Maar ik ben nu inderdaad voor het eerst sinds tijden weer hoofdtrainer en verantwoordelijk. Hartstikke leuk, anders was ik er ook niet aan begonnen. Ik doe het namelijk voor mijn lol.”

Drost is onafhankelijk, in die zin dat hij het hockey niet echt nodig heeft. Dat maakt hem tot een coach die wellicht iets anders in de hoofdklasse staat dan veel van zijn fulltime collega’s. „Van wat andere mensen vinden, trek ik me niet zoveel aan. Buitenstaanders kunnen niet beoordelen wat er binnen een groep gebeurt, ze zien alleen de resultaten. Ik voel me niet belangrijk, ik ben niet bang voor afbreukrisico, er valt niet zoveel af te breken. Mijn doel is het team en de speelsters te faciliteren, zodat zij het beste uit zichzelf kunnen halen. Laren is toevallig op mijn pad gekomen, ze hebben me gebeld toen ik net weer wat meer vrije tijd kreeg en zin had om weer wat meer in het hockey te gaan doen. Het maakte me niet uit wat het zou zijn. Ik had ook best ergens jeugdtrainer willen worden, maar het is nu Laren.”

Hij staat anders in het vak dan pakweg dertig jaar geleden. Ontspannen en dienend. „Je verandert als mens, krijgt meer inzicht in jezelf en in anderen. Toen ik als 26-jarige als coach begon, vond ik mezelf nog belangrijk. Inmiddels kijk ik daar heel anders tegenaan. Het team is belangrijk, de speelsters, samen met de gehele begeleidende staf. Het gaat niet om mij. Ik ga ook geen visie doordrukken, ik pas mijn visie aan aan de kwaliteiten die de groep heeft. Ik sta open voor de mening van de speelsters. Laat ze maar zelf ideeën aandragen. Dat proberen Diederik en ik te stimuleren. Nee, ze hebben geen inspraak, maar input. Uiteindelijk beslist toch de coach, we gaan er geen Poolse landdag van maken.”

Dat Laren kwaliteit heeft ingeleverd in vergelijking met voorgaande seizoenen interesseert hem geen lor. „Ik kijk naar wat er is, niet naar wat er is geweest. Willemijn Bos bijvoorbeeld, die op haar 28ste terugkeert naar Groningen, om te gaan samenwonen, die heeft groot gelijk. Jammer voor Laren, goed voor haar. Dat is het leven. We gaan het doen met de speelsters die er wel zijn en die gaan we proberen beter te maken. Ik denk dat we wel een ploeg voor de top vier kunnen zijn, maar dan moet iedereen elke dag het maximale voor zichzelf eruit zien te halen. Ik wil ze helpen hun ambities waar te maken, ik wil ze doen beseffen dat ze zelfstandige individuen zijn, geen robots die alleen naar hun coach luisteren. Ik wil toegankelijk zijn, zodat iedereen zich vrij voelt om zichzelf te zijn.”

Meer nieuws uit Sport Regionaal