Eigenaar 'scholen-snackkar' baalt van patatoorlog

Redactie Hilversum
Hilversum

Zodra Youness Boughlalah (42) bij het A. Roland Holst College aan de Schuttersweg het frituurvet verhit, happen de eerste leerlingen toe. ,,Het is gewoon zo lekker’’, bekent Angelique Gerges (14), terwijl ze een stukje patat uit haar beugel peutert.

Leerlingen van het Roland Holst en Comenius zijn dolblij met de snackkar van Boughlalah, maar de schoolleiding ziet hem het liefst met gierende banden vertrekken: veel te ongezond al dat gesnack. Leerlingen ’begrijpen heus wel’ dat je niet dagelijks patat of Turkse pizza naar binnen moet werken. ,,Maar eens in de zoveel tijd moet kunnen’’, zegt Thijs Fock (18), die een broodje dönner wegkauwt.

,,We stinken allemaal naar knoflook, maar daar hebben we kauwgum voor’’, grijnst de leerling. Ondernemer Boughlalah baalt dat de schoolleiding hem de oorlog heeft verklaard. ,,Kan ik eindelijk op een normale manier geld verdienen, gaan ze me dwarsbomen. Ik heb er slapeloze nachten van.’’

Sinds een paar weken parkeert Boughlalah dagelijks voor aanvang van de grote pauze zijn snackkar op de stoep bij de school. ,,Ik begin bij het Comenius en dan snel naar het Roland Holst waar de pauze later begint.’’

Het Comenius ontving hem niet met open armen. ,,De eerste keer rende er meteen een conciërge agressief op me af. Hij haalde de politie erbij. Maar ik heb alle vergunningen, dus ik mag hier staan.’’

Ook bij het Roland Holst geen warm onthaal. ,,De boodschap van de directeur was: ’We houden niet van een snackkar voor de deur. Dat is niet gezond voor onze leerlingen’. Hij zou alles doen wat in zijn macht ligt om mij weg te krijgen. Ik heb gezegd dat de cola, gevulde koeken, chips en broodjes worst in hun eigen schoolkantines veel ongezonder zijn dan mijn Turkse pizza en patat. Die scholen zijn gewoon bang voor omzetverlies in hun kantine. Maar weet je, ik draai een paar tientjes in een pauze. Waar hebben we het over? En anders kopen leerlingen wel snacks bij het station of in het centrum. Ze zijn niet verplicht bij mij te kopen, hè.’’

De Hilversummer, die op negenjarige leeftijd uit Marokko naar Nederland kwam, piekert er niet over te stoppen. ,,Ik blijf doorvechten.’’ Sterker, hij wil ook de pauze van het Alberdingk Thijm College aan zijn werkrooster toevoegen. ,,Ondernemen is mijn passie. Ik heb acht jaar een snackbar in de Langestraat gehad, maar door de crisis ging dat slecht. Gelukkig kon ik in januari de tent verkopen. Maar ik had geen inkomsten meer. Wel schulden.’’

,,Ik was zo blij dat ik de vergunningen voor de snackkar rond had. Auto omgebouwd. Eindelijk een minimuminkomen verdienen om mijn vaste lasten te betalen. Ik hoef geen dure auto, maar ik heb drie kinderen en moet wel schoolgeld, sport en alles betalen. En ik wil dat als ze mijn zoon op het Gemeentelijk Gymnasium vragen ’wat doet je vader?’, hij niet hoeft te zeggen dat ik een uitkering krijg.’’

Terwijl zijn vrouw Saliha verse friet aanlevert, wordt het drukker aan de toonbank. ,,Ik had mijn brood vergeten en er stond een lange rij in de kantine’’, zegt Melissa Janssen (12), die met een vriendin een patatje mayo deelt. Als na een half uur de pauze voorbij is gaat de frituur uit. Boughlalah telt de opbrengst: €30,50. ,,Dat is geen vetpot.’’

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.