Doodsangsten na vleermuisbeet in bos Hilversum

Vleermuis wakker geschud.

Vleermuis wakker geschud.

Annemieke van Doorn wijst de vleermuisbeet aan en Rick toont het boekje met inentingen tegen rabiës.

Annemieke van Doorn wijst de vleermuisbeet aan en Rick toont het boekje met inentingen tegen rabiës.© Foto Studio Kastermans/Ben den Ouden

1 / 2
Annemarie de Jong
Hilversum

Rick van Doorn (12) uit Hilversum had zich een totaal andere zomervakantie voorgesteld. Een vleermuisbeet in het bos bij Hilversumse wijk het Kamrad veranderde zijn leven plotseling in een hel. ,,Ik was bang dat ik dood zou gaan.”

De jongen zit thuis op de bank in de Mussenstraat. Op schoot een tien weken oud katje uit het asiel. ,,Die mocht hij van mij hebben. Als troost”, zegt zijn moeder Annemieke van Doorn. Rick ziet bleek en gaapt. ,,Hij is doodmoe van de enorme schrik en van al die prikken tegen hondsdolheid. Zijn arm doet er pijn van.”

Op de salontafel ligt een geel vaccinatieboekje. Binnenkort krijgt Rick zijn laatste inenting uit een serie van vijf injecties. ,,Inmiddels ondergaat hij die rustig, maar bij de eerste prik was het grote paniek.”

Speeksel

De schoolvakantie is nog maar net begonnen voor de leerling van de Nassauschool als het mis gaat. ,,We gingen die eerste zondag met de honden wandelen in het bos bij de Kamerlingh Onnesweg. Rick klom in een boom, vindt-ie leuk. Ik roep nog: ’Kijk nou uit!’ En hij valt zo drie meter naar beneden.” Annemieke van Doorn helpt haar omlaag gekletterde zoon overeind. Hij heeft een grote, bloedende schaafwond op zijn been en roept dat hij is gebeten. ,,In zijn val moet hij een vleermuis hebben wakker gemaakt. Ik sloeg iets weg, dat groter was dan Ricks hand. Er zaten vier tandengaatjes in zijn been, met speeksel.”

De Hilversumse schrikt gigantisch. ,,Thuis ben ik als een gek gaan googelen en dan lees je dat een vleermuisbeet hondsdolheid kan veroorzaken. Dat tast het zenuwcentrum aan en leidt tot de dood.” Snel rijdt ze met Rick naar de spoedeisende hulp van Tergooi in Hilversum. Daar krijgen ze te horen dat ze zich bij de huisartsenpost in Blaricum moeten melden. ,,’Ja hallo!’, riep ik, ’hij is gebeten door een vleesmuis: dit ís spoed!’ Maar we moesten weg.”

Annemieke van Doorn maakt een afspraak en kan pas om zes uur ’s avonds terecht. Een dienstdoende huisarts behandelt de schaafwond en bekijkt dan de beet. ,,Er werd nog gevraagd of het geen konijnenbeet kon zijn. Ja doei, ik heb nog nooit een konijn met vleugeltjes gezien.” Rick mag weer gaan. ,,De arts zei dat het meeviel. Maar ik was thuis nog niet over de drempel of de arts hing al aan de telefoon. Ze had het RIVM gebeld en ik moest met spoed terugkomen. Had ze dat niet meteen kunnen zeggen? Het kwartje viel wel laat bij haar!”

Terug bij de huisartsenpost komt aan de ellende nog geen einde. ,,Het antivirusmiddel tegen hondsdolheid moest ergens anders vandaan komen. Ik moest zelf de koerier betalen, maar dat geld heb ik helemaal niet.” Van Doorn krijgt het advies de volgende ochtend dan maar contact op te nemen met haar eigen huisarts. ,,Die nacht deden we geen oog dicht. Zo bang. Ik heb Rick bij me in bed genomen. ’Ga ik dood?’, vroeg hij. Slapen doe je absoluut niet. Je leest de meest vreselijke dingen over hondsdolheid veroorzaakt door het rabiësvirus.” De tijd dringt want Rick moet binnen 24 uur zijn eerste inenting krijgen. ,,Anders moest ik in quarantaine”, zegt hij.

Uitkering

De waarnemend huisarts - ,,onze eigen huisarts was op vakantie” - regelt dat hij maandagmorgen om elf uur bij de GGD in Bussum terecht kan voor de eerste inenting. ,,De volgende prikken krijg je op de derde, vijfde, zevende en veertiende dag. Ik moest de inenting van €82,50 per stuk direct betalen. Krijg ik pas later terug via de zorgverzekering. Pardon? Hoe doe ik dat met een uitkering? Ik heb een voorschot moeten nemen.” ’Geluk’ bij een ongeluk is dat een vakantiereisje er dit jaar niet in zat. ,,Ik ben in het voorjaar gedotterd”, zegt de Hilversumse. ,,Een vakantie hadden we moeten afzeggen vanwege al die inentingen. Vóór de laatste prik kom je de grens niet over.”

Rick laat zijn been zien. Een flink litteken van de valpartij op zijn bovenbeen en kleine puntjes in zijn scheenbeen. ,,Tandafdrukken.” Een beetje stoer voelt hij zich inmiddels wel. ,,Het komt bijna nooit voor dat een mens door een vleesmuis wordt gebeten. Ik ben Batman”, grijnst hij. Tegelijk blijft de angst. ,,Rick mag de komende jaren niet meer door een kat of hond worden gebeten. Dan is het foute boel.”

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.