In 60 seconden: Van jonge mensen, de dingen die voorbijgaan

Tamar de Vries

Tamar de Vries© Peter Schat

Tamar de Vries

Het voelt toch een beetje als het einde van een tijdperk. Zondag kwam onze buurjongen het hemelsblauwe scootertje Sky Max terugbrengen. Hij had het hippe vervoermiddel in bruikleen, maar nu gaat hij studeren in Enschede.

Ik had niet verwacht dat hij al zo snel zou uitvliegen. Zijn oudere zussen gingen in stapjes op kamers en kozen opleidingen dichtbij huis. De buurjongen glunderde bij het vooruitzicht om op eigen benen te staan.

Een beetje weemoedig dwalen mijn gedachten terug naar de tijd dat ik hem leerde kennen. Hij was toen een peuter van een jaar of twee. In het begin hoorde ik hem in de woonkamer (die aan de onze grenst) vaak rondrennen. En huilen als hij viel.

Als de buurkinderen in de tuin speelden, werd hij bemoederd door zijn jongste zusje. Toen hij een jaar of tien was klom hij op de muur tussen onze tuinen. ’Hé Tamar, mag ik vanuit jullie tuin mijn moeder bekogelen met waterballonnetjes?’, vroeg hij.

Nou vooruit dan maar. Weer jaren later kwam ik hem tegen in de supermarkt waar hij vrijdagavond werkte als vakkenvuller.

En in de tijd dat er op oudejaarsdag vanaf tien uur ’s morgens vuurwerk mocht worden afgestoken, hoorde ik om één minuut over tien het geluid van het eerste rotje dat hij afstak. Raar idee: van jonge mensen, de dingen die voorbijgaan.

Meer nieuws uit Gooi en Eemland

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.