De liefde ging dwars door de taalbarrière heen. Maar Frankrijk was ver weg | Over liefde

Voor Grenzeloze liefde gaat Yanaika Zomer over alle grenzen heen, want de liefde kent geen grenzen. Komt jouw liefde van over de grens of ben jij voor de liefde grenzen overgegaan en wil jij je verhaal met ons delen? Mail naar yanaika@mediahuis.nl

Dineke was nog jong toen ze William ontmoette. Dat het iets bijzonders was, bleek dwars door de taalbarrière heen. Maar Frankrijk was ver weg.

Dineke ging elk jaar kamperen met haar ouders en omdat ze enig kind was, mocht haar vriendinnetje altijd mee. „Het was de eerste dag van de vakantie waarin we beiden 16 waren. Het jaar ervoor hadden we een paar leuke jongens ontmoet en in de hoop ze weer tegen te komen, waren we op een bankje aan het water gaan zitten. Het waren uiteindelijk twee andere jongens die bij ons aanschoven. Ze stonden samen op de camping, maar woonden dicht in de buurt.

We hadden al snel de grootste lol met z’n vieren en dat hielden we drie weken lang. Mijn ouders vonden het allemaal wel een beetje spannend. De jongens waren wat ouder dan wij, ze werkten al en bovendien voelden mijn vader en moeder zich ook verantwoordelijk voor mijn vriendin. Toch lieten ze ons redelijk vrij.

Ik vond William meteen leuk. Natuurlijk vond ik dat hij er knap uit zag, maar hij was ook grappig en ik wist meteen dat het iemand was waar je van op aan kon. Hij had iets serieus. We spraken met handen en voeten, een beetje Engels en mijn mavo-Frans, maar toch ging het vanzelf.

Wat hebben we gehuild toen we terug moesten. We maakten een tussenstop in Luxemburg en mij vriendin en ik waren ontroostbaar. De jongens hadden wel gezegd dat ze naar Nederland zouden komen, maar het waren andere tijden. Wij hadden bijvoorbeeld geen telefoon en de TGV bestond nog niet. Toch kwamen ze. We hebben twee weken met ze doorgebracht. Uiteraard moesten we elke avond op tijd thuis zijn en ik sliep in mijn eigen bed, maar mijn ouders zagen daardoor wel dat het serieus was. Zo’n jongen neemt die moeite niet zomaar.

Mijn vriendin en ik wilden in de herfstvakantie naar Frankrijk. Twee van die jonge meiden met de trein naar een plaatsje 1000 kilometer verderop. We waren amper drie keer zonder ouders naar Amsterdam geweest! Maar tot mijn verbazing gingen ze uiteindelijk akkoord. Wat ik er niet bij had gezegd, was dat William intussen niet meer bij zijn ouders woonde, maar een eigen appartement had. We hebben die vakantie in hevige verliefdheid doorgebracht.

William en ik wilden graag bij elkaar zijn. Maar zijn diploma was in Nederland minder waard dan in Frankrijk en hij sprak geen woord Nederlands. Ondertussen zag ik het best wel zitten om naar Frankrijk te gaan. Ik heb een jaar lang geprobeerd mijn ouders te overtuigen, maar mijn vader zag het absoluut niet zitten. Uiteindelijk was het mijn moeder die hem overtuigde. Zij wilde net zo min als hij dat ik wegging, maar ze liet me liever op een goede manier gaan, dan met ruzie.

Op 24 september 1982 werd ik 18, de volgende dag om 7 uur stond ik klaar om met de trein te gaan. Het was moeilijk, vooral voor mijn ouders. Er was geen whatsapp, geen internet en bellen was kostbaar. We spraken elkaar vaak maar een minuut of vier. Maar toch is het goed gegaan. Mijn schoonmoeder gaf me Franse les en de broers en zussen van William namen me als vanzelf op in de familie. Ik ben gaan werken en toen William een eigen laboratorium begon, zijn we samen gaan werken. Maar wat ook heel belangrijk is geweest: William zag hoe belangrijk Nederland voor me was. Hij leerde Nederlands en sinds mijn vertrek, zijn we zeker twee keer per jaar terug geweest. Hij heeft daar nooit over geklaagd. Ook toen mijn moeder ziek werd, ging hij eigenlijk altijd met me mee.

Mijn moeder heeft niet meer mee mogen maken dat we een dochter kregen. Ze overleed toen ik twintig was. Dat was een heel moeilijke tijd. Maar wat ik aan het begin al voelde, is steeds gebleken. William is er gewoon. Altijd. Als thuis ver weg is, is dat ontzettend belangrijk. Hij heeft me ook steeds aangemoedigd om zoveel mogelijk naar mijn vader te gaan en hem in Frankrijk te ontvangen. ’Doe maar’, zei hij altijd. ’Nu kan het nog.’ Zo is mijn vader tot zijn overlijden onderdeel van ons gezin geweest, ondanks de afstand.

Als enig kind heb ik het ouderlijk huis geërfd. Ik zou het kunnen verkopen, maar liever verhuur ik het. Het is het laatste stukje Nederland. Verder heb ik eigenlijk nooit heimwee. Geen moment spijt gehad dat ik een dag na mijn 18e verjaardag in die trein ben gestapt. Veertig jaar na onze eerste ontmoeting, wonen we in het dorp waar we elkaar leerden kennen. We zijn trots op onze dochter en genieten inmiddels van een kleinkind. Ondertussen hebben we nog steeds de grootste lol. William is nog altijd de leukste persoon die ik ken om mee op pad te gaan. We doen van alles samen. En wanneer ik alleen wegga, dan heb ik altijd zin om weer thuis te komen.”

Lees hier meer Over Liefde

Grenzenloze liefde

Voor de serie Grenzeloze liefde gaat Yanaika Zomer over alle grenzen heen, want de liefde kent geen grenzen. Komt jouw liefde van over de grens of ben jij voor de liefde grenzen overgegaan en wil jij je verhaal met ons delen? Mail naar

yanaika@mediahuis.nl

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.