Het levensverhaal van Engels international Kalvin Phillips is even schrijnend als indrukwekkend: ’Ik ben zwart maar dat zien mensen niet. Dat is vaak mijn geluk geweest’ | EK-Column

Niet Harry Kane. En ook niet Raheem Sterling. Engeland is in de ban van Kalvin Phillips. Op de zijkant van een huis in ’zijn’ Leeds staat zijn portret zelfs metershoog afgebeeld.

Waarom is Phillips zo geliefd? Om zijn voetbalkwaliteiten uiteraard. Daarnaast valt er nooit iets aan te merken op zijn werkethos. Dat zien ze graag in Engeland. Toch zit de fascinatie voor Phillips veel dieper. Veel Engelsen krijgen door zijn aanwezigheid een spiegel voorgeschoteld. Want zo fantastisch is het allemaal niet in dat prachtige Engeland. Zijn levensverhaal is even schrijnend als indrukwekkend.

Hij kwam ter wereld als enige jongen van een drieling. Een van de twee meisjes stierf een paar maanden na de geboorte. Het gezin Phillips was afhankelijk van de voedselbank. Moeder sliep op de bank om haar kinderen een goede nachtrust te gunnen. Vader is een draaideurcrimineel en vaak van huis.

Op weg naar de training van zijn club Leeds United reed Phillips afgelopen jaar iedere dag langs de gevangenis waar zijn vader zit. Op bezoek gaan wilde hij op een gegeven moment niet meer. Telefonisch contact bleef. Zoals na de promotie van Leeds afgelopen seizoen. Op de achtergrond waren gevangenen te horen die het clublied van Leeds zongen.

Zijn vriendin Behan met wie hij al vanaf zijn elfde samen is, werkte tot voor kort nog overdag in een pizzashop en ’s nachts als receptioniste om te kunnen overleven. Als zoon van een Ierse moeder en Jamaicaanse vader weet Phillips wat sociale ongelijkheid is. ,,Ik ben zwart maar dat zien mensen niet’’, zei hij een jaar geleden in de Yorkshire Evening Post. ,,Dat is vaak mijn geluk geweest. Mijn vrienden werden opgepakt om niets. Ik mocht als blanke jongen doorlopen.’’

Kalvin Phillips is de belichaming van het hedendaagse Engeland. Pijnlijk en confronterend maar tegelijkertijd heel herkenbaar.

Meer nieuws uit Sport