Israël rekt de grenzen op | column

Precies tien jaar geleden vroeg ik een taxichauffeur in Oost-Jeruzalem om me naar Ramallah te brengen, een Palestijnse stad op de Westelijke Jordaanoever. Hoewel Ramallah maar vijftien kilometer verderop ligt, mocht ik er eigenlijk niet heen.

Toen ik landde in Israël en bijna drie uur werd ondervraagd door verschillende beveiligers, moest ik – Haroon Ali, de ogenschijnlijke Arabier – verzekeren dat ik niet naar bezette gebieden zou gaan. Ik stemde toe, maar wist stiekem al dat ik mijn uiterste best zou doen om niet alleen Israël te zien, maar ook Palestina, al was het voor een dag.

Weggaan was geen probleem, terugkeren wel. De taxichauffeur zou me ’s avonds weer in Ramallah ophalen en via een ander checkpoint terugrijden, waar mijn paspoort niet zou worden geregistreerd. Ik slenterde die dag langs markten en winkels, at kibbeh tussen jonge Palestijnen en dronk thee tussen oude mannetjes. Ik bezocht het mausoleum van Yasser Arafat en een centrum van de VN. Rond zonsondergang beklom ik een heuvel aan de rand van de stad, en zag verderop de spierwitte, moderne huizen van een Joodse nederzetting, in Palestina.

Daar op die heuvel dacht ik aan de jonge, liberale Joden bij wie ik tot dusver had gelogeerd, via de reizigersgemeenschap CouchSurfing. Ik schoof aan bij sabbat-diners, dronk en blowde met ze, discussieerde over religie. Ik was bang dat mijn islamitische achtergrond argwaan zou wekken, maar in ieder nieuw huis werd er nieuwsgierig naar gevraagd. „Ik ontmoet namelijk nooit moslims.” We waren het erover eens dat zowel Joden als Palestijnen hier thuishoren. Mijn nieuwe vrienden hadden alleen het geluk dat ze aan de beschermde, welvarende kant van de grens waren geboren.

Deze week denken veel mensen aan de Palestijnen, voor het eerst in een lange tijd. Hun verdriet gaat viral op sociale media en mensen uit allerlei hoeken stellen vragen. Waarom kunnen Israëliërs ongestoord nederzettingen bouwen op Palestijns grondgebied, en zelfs huizen binnenvallen? Waarom blijven westerse media spreken van een ’conflict’, alsof de strijd tussen de buurlanden gelijkwaardig is? De vurige wanhoopsdaden van de Palestijnen worden verpulverd door de Iron Dome.

Joden, moslims én christenen hebben een historische claim op deze heilige, smeulende grond. Maar als je ondoordacht een grens trekt tussen volkeren die ooit in redelijke harmonie samenleefden, lijkt de kans op vrede voorgoed verkeken. De Palestijnen hebben ook nooit ingestemd met het verdelingsplan van de VN, nadat het Brits Mandaat eindigde. Overal ter wereld waar westerse machthebbers zich bemoeien met grenzen, wordt het een puinhoop. Het is onmenselijk dat de Palestijnen steeds meer land verliezen, verder worden ingesloten en geen rechten hebben.

Ik heb geen oplossing voor de meest complexe politieke kwestie op aarde. Ik zou niet weten wie er moet ingrijpen, en hoe. Door sociale media heeft dit verhitte strijdtoneel wel een groter publiek gekregen. Mijn enige bescheiden hoop is dat de internationale gemeenschap niet meer wegkijkt.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.