Als Rens intimiteit wilde, moest hij erom vragen | Over Liefde

Een ontmoeting, een kus, een breuk of een gesprek, alles kan een keerpunt in de liefde zijn. Yanaika Zomer gaat op zoek naar onze diepere zielenroerselen. Rens komt niet los van zijn verantwoordelijkheid, want Roza heeft hem nodig.

Rens was eind 20 toen hij voor Roza viel. Gewoon om wie ze was. Maar het werd hem snel duidelijk dat geduld geboden was. Roza kon zich moeilijk uiten. „Terugkijkend denk ik dat ik eerder hulp had moeten zoeken. Misschien zelfs weg had moeten gaan. Maar liefde en verantwoordelijkheid houden me hier.

Roza en ik hadden een fijne klik. We deelden veel en ze is een fantastische vrouw. Ze was alleen erg gesloten, zowel emotioneel als fysiek. Roza vertelde weinig, maar ik kreeg de indruk dat ze beschadigd was geraakt in een vorige relatie. Ik was ervan overtuigd dat ik genoeg geduld en liefde had om haar het vertrouwen te geven dat alles goed kwam. Ik was vastberaden er iets moois van te maken.

Door de jaren heen was er ontwikkeling, maar het ging langzaam. Fysiek was er altijd verstarring. Als ik behoefte had aan intimiteit, moest ik erom vragen. Het initiatief kwam nooit van haar. Ik vond dat moeilijk. Gemeenschap deed haar pijn. Ook als we de tijd namen, genoot ze er niet van. Onze kinderen zijn verwekt. Moeizame, gerichte gemeenschap met als doel onze wens te vervullen.

Er was een punt waarop mijn geloof en vertrouwen omsloegen in wanhoop en bijna opgeven. Ik wist niet hoe ik er nog meer liefde, tederheid en geduld in kon stoppen. Ik stelde voor om professionele hulp te zoeken, maar ze weigerde pertinent. Uiteindelijk ben ik de focus gaan verleggen. Mijn werk en de opvoeding vroegen genoeg. Bovendien moet je kijken naar wat je wel hebt. Een jaar of tien geleden heb ik wel besloten apart te gaan slapen. Helderheid is beter dan hoop en de pijn van voortdurende afwijzing.

Toen onze zoon in de puberteit kwam, brak een zware tijd aan. Hij werd onhandelbaar, keerde zijn levensritme om en neigde naar geweld. Naast mijn volledige baan was ik steeds bezig de situaties thuis te de-escaleren en Roza op te vangen. Ik sliep nauwelijks nog. Eigenlijk alle zorg kwam bij mij terecht. Omdat hij regelmatig spijbelde, kregen we te maken met de leerplichtambtenaar die ons doorverwees naar een bevriende therapeut. Zij bood een luisterend oor en onze zoon werd onderzocht. Hij bleek een ernstige vorm van autisme te hebben.

Roza en ik gingen altijd samen op gesprek, maar toen ze op een dag ziek was, moest ik alleen.

De therapeut kende ons inmiddels een tijdje en stelde me een vraag die ik niet had aan zien komen. ’Wie zorgt er eigenlijk voor jou?’ Het was confronterend. Alles kwam in die ene vraag bij elkaar.

Nooit was ik zo emotioneel. Ze liet mij uithuilen en stelde haar volgende vraag. ’Heb je er wel eens bij stilgestaan dat je vrouw misschien ook autisme heeft?’

Het antwoord op die vraag heb ik geblokt. Mijn kinderen hadden mijn aandacht nodig. Het was misschien niet de handigste keus, maar op dat moment de enige manier om overeind te blijven. Later kwam de burn-out. Pas nadat onze zoon op een groep ging wonen, een traject van jaren, ontstond ruimte om naar mijn relatie te kijken.

Ik zou autisme nooit aan willen voeren als oorzaak. Maar de therapeut zette me wel aan het denken. Roza heeft een gevoelswereld die anders is ingericht dan de mijne. Dat heeft een stempel op onze relatie gedrukt. Misschien, als ik toen had geweten wat ik nu weet, dan had ik voor mezelf gekozen. Nog vóór de kinderen. Maar de inzichten kwamen laat en bovendien wist ik wat ik aan zou richten als ik weg zou gaan. Zelfs nu de kinderen op hun plek zijn, kom ik niet los van mijn verantwoordelijkheid. Ook Roza heeft mij nodig.

Ik weet vrij zeker dat ik niet de enige ben in deze situatie. Zorg, of het nu gaat om een partner of kind, door ziekte of een beperking, brengt je in een situatie tussen liefde en verantwoordelijkheid. Ik vertel mijn verhaal om te laten zien dat je jezelf meer op de voorgrond mag plaatsen. Hulp mag zoeken. Ik kan dat niet meer. De consequenties voor het gezin zouden te groot zijn als ik de boel nu nog overhoop haal. Maar als er één persoon is die nu voor zichzelf kiest, ben ik blij dat ik het heb gedeeld.”

Ook geïnterviewd worden over liefde? Mail dan naar yanaika@mediahuis.nl

Hier lees je meer over liefde

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.