Het Nederlandse parlement heeft donderdag geschiedenis geschreven. Drie oppositiepartijen hebben een spectaculair akkoord gesloten met een centrumrechts minderheidskabinet.

. D66, GroenLinks en ChristenUnie hebben daarmee hun eigen electorale korte termijnbelang ondergeschikt gemaakt aan de financiele geloofwaardigheid en betrouwbaarheid van ons land. Ze verdienen daarvoor alle lof.

Het begrotingsakkoord voor 2013 is in twee opzichten uniek. Het kwam in een recordtijd tot stand en het initiatief lag bij de oppositie. Waar CDA en VVD zeven weken gegijzeld werden door de PVV overrompelde de drie kleine oppositiepartijen, goed voor 25 Kamerzetels, vriend en vijand met een onderhandelingsresultaat, waar links én rechts 'de vingers bij kunnen aflikken'.

Bijzonder is dat de eerder gemaakte begrotingsafspraken worden nagekomen, terwijl een aantal nare bezuinigingsmaatregelen van het kabinet in de zorg, cultuur, natuur en rechtsbijstand wordt teruggedraaid. Tegelijkertijd worden diverse heilige huisjes op het gebied van wonen en werken omvergehaald. Het is een akkoord waarbij alle partijen, in de beste parlementaire traditie van dit land, hebben gegeven en genomen.

De PvdA heeft een dramatische vergissing gemaakt door zich niet bij de crisiscoalitie aan te sluiten. De partij van Diederik Samsom laat zich verlammen door de SP, de eeuwige tegenpartij. De angst voor zetelverlies is bij de PvdA groter dan de herinnering aan degelijke boekhouders als Wouter Bos en Wim Kok. Bangigheid zou op 12 september niet beloond mogen worden. Wél de politieke moed van de begrotingscoalitie, D66, GroenLinks en ChristenUnie voorop. De kiezer mag het zeggen.

Hugo Schneider