Soest neemt voorgoed afscheid van karakteristiek postkantoor
Gepubliceerd op 09 september 10, 15:30 Laatst bijgewerkt op 20 november 10, 09:19SOEST - Toch wat troosteloos, zo'n bijna leeg postkantoor, zeker op de laatste dag van zijn bestaan. En dat na bijna honderd jaar. De resterende vijf personeelsleden in Soest laten het gelaten over zich heenkomen. Allang gewend aan de gedachte dat het hier aan de Steenhoffstraat een aflopende zaak is.
De wand met wenskaarten is helemaal leeg, en een schap met ‘drie halen, één betalen' is dat ook bijna. Het verklaart waarom het de laatste twee weken toch wat rustig is, vermoedt ‘de leidinggevende', die niet met zijn naam in de krant wil. Ellende genoeg al zo, straalt hij uit. ,,Als we hier vanavond de sleutel omdraaien, gaan we nog een paar weken in Hilversum aan de slag. Tot het ook daar is afgelopen. Dat is al op 7 oktober. Gaan we nog meer ons best doen om werk te zoeken.''
Valt niet mee, als vijftigers, legt hij uit. ,,Netwerken, daar moet je het van hebben. We vragen ook klanten hier soms of ze wat weten. We worden nog wel anderhalf jaar doorbetaald, maar dan volgt toch echt de WW als je niets anders hebt.''
Een collega van de man loopt met een stapel sudoku's. Grimlachend. ,,Ik gooi ze weg, tenzij jij ze wilt hebben.'' Er was afgelopen weken best tijd om zo en dan te puzzelen, legt de chef uit. ,,We hebben al het nodige opgeruimd. Bijna alles is leeg, volgende week wordt de balie en alles dat aan de functie van postkantoor herinnert weggehaald.''
In het kantoor ligt een historisch overzicht van de postbezorging in Soest. Beginnend bij Jan Verwoerd, die als ‘brievengaarder' vanaf 1 mei 1848 de distributie deed. Een lange rij, die nu dus overgaat in de postbalies aan de Van Weedestraat (Plantage boekhandel) en de AH aan de Burg. Grothestraat. ,,Het gaat allemaal razendsnel hoor. Eind dit jaar zijn er nog maar 23 echte postkantoren in heel Nederland over, en in de loop van 2011 is het helemaal afgelopen.''
Druk mag het dan niet zijn, er zijn ook deze laatste dag toch wel degelijk nog wat klanten. Die heel goed begrijpen dat het toch een wat pijnlijke dag is. Het personeel wordt door een enkeling nadrukkelijk een hart onder de riem gestoken. Wat dankbaar wordt aanvaard. ,,Het is natuurlijk toch jammer hoe dit afloopt'', miezert de chef wat mismoedig.
