Gosia Koltun heeft zwaar reuma aan haar polsen en is volgens haar reumatoloog erg gebaat bij een vaatwasser. Maar het geld ervoor heeft ze niet en de Bussumse Wmo-pot blijft dicht.Voor minder dan 300 euro koop je bij BCC een vaatwasser, zien we op internet. Waar hebben we het over, is de gedachte als we het duimdikke dossier van de Bussumse doornemen. Al anderhalf jaar is zij met de gemeente in de slag om verlost te raken van de dagelijkse pijnlijke afwas. Ze kan geen enkele belasting van haar polsen verdragen - een handdruk zit er voor ons dan ook niet in - en vraagt daarom een Wmo-voorziening (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) die er speciaal is om mensen zo lang mogelijk zelfstandig te laten wonen.
De alleenstaande vrouw is onder behandeling van JBI, het instituut voor reumatologie en revalidatie in Amsterdam. De reumatoloog en de maatschappelijk werkster daar ondersteunen bij herhaling Koltuns aanvraag voor een vaatwasser. Bussum is er van overtuigd dat ze die van haar wao-uitkering niet zelf kan kopen. Om de aanvraag te kunnen beoordelen, is echter medisch advies nodig van het CIZ, het centrum indicatiestelling zorg.
Hun arts stelt vast dat een vaatwasser qua polsbelasting geen meerwaarde heeft ten opzichte van meerdere kleine handwasjes per dag. Het vullen en legen van de vaatwasmachine is met haar beperkte handkracht óók zwaar. De arts vindt vergoeding van zoiets gewoons als een vaatwasser medisch gezien niet nodig. Daarop wijst de gemeente de aanvraag af.
Mevrouw Koltun gaat in beroep. Met hulp van een medewerkster van MEE, de organisatie die mensen met een beperking helpt, bepleit zij in de Commissie Sociale Zaken nog eens vurig hoe belangrijk een vaatwasser voor haar is. Maar net als burgemeester en wethouders hecht de commissie meer waarde aan inmiddels twee CIZ-adviezen en oordeelt dat de aanvraag terecht is afgewezen. Zes weken krijgt mevrouw Koltun nu om de bestuursrechter om een oordeel te vragen. Voor bijzondere bijstand - weer een ander gemeentelijk potje - komt Koltun ook niet in aanmerking, vertelt de gemeente ons. Ook dan wordt naar de medische noodzaak gekeken.
Heel goed, uiteraard, dat zorgvuldig wordt onderzocht of verzoeken om geld terecht zijn. Tegelijkertijd mag je best de vraag stellen, wat anderhalf jaar praten, brieven schrijven, vergaderen, twee keer advies inhuren, weer vergaderen en weer brieven schrijven de samenleving kost. Om nog maar niet te spreken van de kosten van de gerechtelijke procedure die Koltun nu begint. Waarschijnlijk kun je daar een aardige vaatwasser van kopen.
Tot slot: is er misschien een lezer die Gosia Koltun uit de brand kan helpen? We gunnen het haar van harte! Bel ons: 035-6477199 of mail: ombudsredactie@gooieneemlander.nl
